Voorzitter, collega raadsleden, aanwezigen maar vooral toekomstige raadsleden. Dit zijn dan de Famous Last Words, om een bekende Britse popgroep uit mijn jeugd de citeren. En ik doe dat niet met lege handen. U ziet deze zwarte tas; ik heb cadeautjes meegebracht. Daarover zo dadelijk meer.

Laat ik beginnen met een woord van dank. Allereerst aan Ton van Sligtenhorst, al 12 jaar mijn vaste politieke partner. Dank Ton voor je inzet en je ondersteuning. Gelukkig heb je het afgelopen half jaar hulp gehad van Gertine en hoewel zijn nog niet heel veel heeft kunnen shinen, achter de schermen heeft ze inmiddels bergen werk verzet. Dank daarvoor. Ook dank aan mijn opvolger Hendrik Palm. Jij hebt het afgelopen jaar de ChristenUnie-SGP weer terug op de rails gezet en ik kan met een gerust hart mijn taak aan je overdragen. Tot slot nog de sparringpartners Simon, Kees en Henk-Jan en onze website beheerder Krijno. Ook jullie dank voor je inzet en ondersteuning.  

Ik ga niet 15 jaar terugkijken, maar vooruit blikken. Dat wil ik graag, als ware het een echte traditionele preek, in drie punten behandelen.

Voor het eerste punt wil ik beginnen met een korte anekdote. In zo ongeveer mijn eerste gewone raadsvergadering ruim 15 jaar geleden, lagen er twee vergelijkbare raadsvoorstellen op tafel. Beiden in het domein van de ruimtelijke ordening en beiden in De Hoef. Het eerste voorstel ging over een kweker die een woning op de eerste etage van zijn schuur wilde realiseren als bedrijfswoning zodat hij dicht bij zijn bedrijf kon wonen. Het tweede voorstel ging over een hobby schapenhouder die zijn schapen her en der in De Hoef had lopen, maar in het voorjaar ze graag dicht bij de woning had. Dan is het namelijk lammertijd. Maar zijn schuur was daarvoor de klein, dus hij vroeg uitbreiding. Het college vond dat het eerst voorstel akkoord was (er werd niets bij gebouwd) maar het tweede niet, vooral vanwege de zichtlijnen. Als zoon van een veehouder, die ook schapen had, vond ik de noodzaak voor de schapenhouder groter. Maar als groentje in de politiek en net onderdeel van de coalitie wilde ik niet gelijk tegen het college in gaan. Dus heb ik hun advies gevolgd. Daar heb ik altijd spijt van gehad omdat mijn overtuiging iets anders zei. Vanaf toen heb ik voorstellen anders beoordeeld. Mijn advies aan de nieuwe raadsleden is, doe dat ook. Tenzij er ernstige consequenties aan vast hangen, volg je hart en je overtuiging, wees positief kritisch, volg niet klakkeloos. Want alleen als je doet waar je zelf achter staat, kun je een goed volksvertegenwoordiger zijn.

Dan het tweede punt, waar ik iets wil meegeven over het belang van kerken. Het is mij de afgelopen jaren opgevallen, dat bij beleidsstukken veel organisaties als partner worden genoemd, maar de kerken daar vaak ontbraken. Als ChristenUnie-SGP hebben we daar meerdere keren de vinger bij gelegd. Ook als je de verkiezingsprogramma’s van de recente raadsverkiezingen doorneemt, is er maar 1 waar de kerken in genoemd worden. Dat zegt iets over de blinde vlek in de lokale politiek over de betekenis van kerkgenootschappen voor de samenleving. Maar zij zijn een niet onbelangrijke factor in het zogenaamde voorveld.

Begin deze maand mochten we de burgemeester in één van onze kerken ontvangen en haar een aantal voorbeelden presenteren over het belang van kerkelijke activiteiten. En dan gaat het over de impact rondom eenzaamheid, zorg voor wie het even niet meer ziet zitten, verbinding tussen jong en oud, verbinding met de omgeving, zorg voor de armen ver weg. Ik kreeg zelf een brok in de keel van het verhaal over de impact van een wekelijkse koffie ochtend. Rosan, ik denk dat je gelijk weet waar ik het over heb. Kerkelijke activiteiten kunnen, letterlijk, levens redden.

Maar ook in tijden van crisis spelen kerken vaak een grote rol. Denk aan de vuurwerkramp in Enschede, de cafebrand in Volendam, de aanslag op de koninklijke familie in Apeldoorn, de schietpartij in de Ridderhof in Alphen aan de Rijn, en (heel recent) afgelopen jaar de traumatische gebeurtenis in Abcoude. In al die gevallen gaan de kerkdeuren open en zijn kerken een plek van ontmoeting, vertroosting en bemoediging. Een niet te overschatten waarde.

Daarom toekomstige raad, koester uw kerkgenootschappen. En toekomstig college: neem die uitnodiging aan. Bijvoorbeeld als een kerk u inviteert voor de bevestiging van een predikant. Ik denk dat onze Aldrik Dijkstra de laatste was die daar de gemeente vertegenwoordigde en dat is dan al weer 10 jaar geleden. Uw aanwezigheid wordt zeer op prijs gesteld. Zoek die verbinding met kerkbesturen en voorgangers. Ze kunnen waardevolle partners zijn.  

Dan nog wat woorden over de jeugd en dat brengt mij gelijk bij mijn afscheidscadeau.

In de afgelopen jaren heb ik regelmatig aangegeven, dat het bizar is, hoeveel jongeren gebruik maken van jeugdhulp in één van de meest welvarende en gelukkigste landen ter wereld. Ik heb altijd gezegd: onderzoek de oorzaken, analyseer de Root Cause, want alleen dan kun je (ook preventief) de goede dingen doen.

Ik werd getroffen door een interview ruim twee weken geleden met Floris van Doesburg. Als kind had hij zelf te maken met de jeugdhulpverlening. Nu adviseert hij verschillende organisaties op dat terrein. En hij schrijft daar boeken over. Zijn meest recente boek is “Grondhouding”.

Hij zegt onder andere (3 citaten):

“Nu zoekt men het in therapeutiseren en medicaliseren. Elke jongere binnen de jeugdzorg heeft een label: autisme, ADD, ADHD, borderline, persoonlijkheidsstoornis… Is dat neurologisch écht zo, of zeggen jongeren met hun gedrag dat er iets aan de hand is met hun context? Laten we kijken naar de gezinnen waar deze kinderen uit komen, en die zo mogelijk versterken. Deze praktische aanpak wordt gehinderd door de veelheid aan deskundigen, die allemaal hun eigen visie hebben en over alles moeten overleggen.”

“Of het nu gaat om financiële druk, mentale gezondheid, discriminatie, klimaatzorgen of de zeer krappe woningmarkt: jongeren worden geconfronteerd met een opeenstapeling van uitdagingen, die hun toekomstperspectief beperken. Wanneer hulpverlening vervolgens in beeld komt, ligt de nadruk te vaak op symptomen of individuele tekortkomingen, terwijl de onderliggende structurele oorzaken onopgelost blijven.” 

“We hebben de neiging om het in de hulpverlening heel ingewikkeld te maken, terwijl de realiteit meestal simpel is. Jongeren hebben behoefte aan veiligheid en saamhorigheid. Ook godsdienst en geloof zijn daarbij van grote betekenis. Ik zie ze liever in een kerk waar ze zich gehoord en gezien weten dan in een therapiegroep. Het vraagt moed van een professional om dit soort zaken naar voren te brengen in een sector waar actie wordt gezien als bewijs van betrokkenheid, en waar uitkomstmetingen en resultaatverplichtingen de druk om snel een oplossing te bieden verhogen.” 

Zijn pleidooi voor het versterken van de gezinnen en het werken aan de context van de jongere sprak mij bijzonder aan. In de achterliggende jaren heb ik dat ook regelmatig benoemd, bijvoorbeeld bij onze voorstellen voor workshops voor jonge ouders.

Dat bracht mij ertoe om een cadeautje voor u mee te nemen. Voor elke fractie heb ik een exemplaar van dit boek bij me. Ik overhandig dat aan de fractievoorzitters, in de verwachting dat zij het doorgeven aan hun woordvoerder jeugd vanaf morgen. Ik heb ook een exemplaar voor de nieuwe wethouder jeugd, Rosan mag ik die bij jou in bewaring geven? En een exemplaar voor de betrokken ambtenaren, waarbij ik ervan uit ga dat onze gemeentesecretaris zorgt dat die op de goede plek komt. En misschien moet je er een paar exemplaren bij bestellen Marco.

Tot slot: ik heb het al eens eerder gezegd, met regelmaat wordt voor uw politiek werk in en rond de kerken gebeden. Maandelijks, al meer dan 25 jaar, in de interkerkelijk gebedsbijeenkomsten, maar ook in de voorbede in de zondagse kerkdiensten. Uw werk heeft dus de aandacht van onze achterban. Mag dit voor u een bemoediging zijn. Ik sluit me daar bij aan door de nieuwe raad en college veel wijsheid en zegen te wensen om dienstbaar te zijn aan de inwoners van de mooie gemeente.